เพียงคำพูด พูดไป ก็หายเปล่า ไม่มีเรื่อง ไม่มีราว ให้ยึดถือ เพียงกระดาษ ก็เขียนได้แค่ปลายมือ มันก็คือ แค่กระดาษ เพียงหนึ่งใบ แต่จงรอ ดูตัวฉัน ในวันหน้า อีกไม่ช้า จะคลี่คลาย หายสงสัย สักสิบปี ยี่สิบปี ไม่สายไป อ่านเก็บไว้ แล้วคอยดูให้รู้จริง หนึ่งสมอง สองมือ ต้องไขว่คว้า เมื่อมีปัญหา ขึ้นมา ต้องแก้ไข เหนื่อยและท้อ ขอพักหน่อย ไม่เป็นไร ให้มีแรง ลุกขึ้นใหม่ ได้อีกครา คนเราก็เป็น แบบนี้ กันทั้งนั้น มีสุขสันต์ โศกเศร้า เท่ากันแหละหนา ความสำเร็จ แต่ละครั้ง กว่าจะได้มา ต้องแลกด้วย เหงื่อและน้ำตา แทบทุกคน ขอเป็นอีก หนึ่งแรงใจ ให้คนสู้ ให้เธอรู้ ว่าเธอ ยังมีหวัง ขอส่งแรงใจ ให้เธอ มีแรงพลัง ไปยังฝั่งฝัน ที่เธอวาดหวัง และตั้งใจ

ความหวัง เป็นเหมือนกำลังใจ แต่มันก็จะไม่สมหวังเช่นกัน ถ้ามัวแต่หวังอยู่อย่างนั้น แต่ก็ใช่ว่า เมื่อก้าวเดินตามฝัน หรือทำตามความหวังแล้ว มันจะสำเร็จตามที่ใจต้องการเสมอไป สำหรับบางอย่าง มันก็ต้องเผื่อใจไว้บ้าง มันอาจจะไม่เป็นอย่างนั้น มันอาจจะไม่เป็นอย่างนี้ อย่างที่เราต้องการให้มันเป็น ไม่ใช่ว่าเราไม่ดี แต่เป็นเพราะว่า เราดีไม่พอ ก็ไม่ใช่อีกแหละ แท้จริงแล้ว ก็เป็นเพราะ มันไม่เหมาะสมกับเรา ไม่ใช่เราไม่เหมาะสมกับมัน บางสิ่งบางอย่าง เมื่อเราเลือกที่จะเดินตามมัน เพื่อไขว่คว้าหา ก็ต้องทำให้เราพบกับความผิดหวังอยู่เรื่อย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจบ หรือหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง บางที ความมั่นใจ หรือการตั้งความหวังไว้สูงมาก ก็อาจจะเป็นดาบที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเราเองได้เหมือนกัน แม้บางครั้ง ต้องพบกับความผิดหวังจากสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ก็อย่าถึงกับร้องไห้เสียใจ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ หรือทำร้ายตัวเองทางอ้อมเลย